BANA NE’ SÖZÜNÜ DUYMAYACAKSINIZ
Geçen yıl ciddi bir rahatsızlık geçirdiniz, bizi korkuttunuz. Şimdi nasılsınız?
Kötü günlerdi gerçekten. Beyne pıhtı atması çok yaygın bir hastalıkmış, bilmiyordum. Üstelik epey riskli, felç kalabiliyorsun. Pazar günü bir hastanede, bir buçuk saat içinde, 11 doktorun birden ameliyata girmesi benim için büyük bir şanstı. Aslında şanstan da ziyade, ben buna Tanrı’nın verdiği izin olarak bakıyorum.
Ölümden dönmek birçok insanın hayata bakışını değiştirir. Çoğunluk da ‘Hayat boş, kafaya bir şey takmamak gerek’ noktasına gelir. Sizin hayatınızda bir şey değişti mi?
Evet, haklısın. Çok şey değiştirir ama bende değiştirmedi. Artık ne kadar sağlıklı yaşayabileceğimi, yaşama ne kadar katkıda bulunabileceğimi az çok tahmin edebiliyorum. Zaten sonunda mutlaka gideceksin, bilimsel olarak zamanla yer çekimine yenileceksin. Ama eğer “Hiç hayat boştur noktasına geldin mi” diye soruyorsan, cevabım hayır. Karakterim de buna müsaade etmiyor. Düşünsene, gözümün önünde bir cinayet işleniyor, polis “Kim vurdu” diye soruyor. “Ben görmedim” mi diyeceğim. Gördüm, gözümün önünde vurdular... Gerçeğin üstünü örterek yaşayamazsın, onu görmezden gelemezsin. Şunu rahatlıkla söyleyebilirim İpek, elim ayağım tuttukça benden “Bana ne” sözünü duymayacaksınız. Sanatçılığımı bir kenara bırak, yurttaş olarak bu ülkenin temel sorunlarıyla ilgilenmeye devam edeceğim. O sorunların ortadan kaldırılması için verilen mücadelenin en önünde olmak istiyorum.
Hiç ‘Ben Kadir İnanır’ım. Şan, şöhret, konfor sahibiyim. E mücadele ettiğimde bazı çevrelerce de eleştiriliyorum. Ne gerek var?’ demediniz mi?
Yaşamın anlamının mücadelenin altında yattığına inanırsan, bu sözü etmek aklının ucundan geçmez. Ne kadar etken bunu kırıp dökmeye çalışırsa çalışsın, beni asla mağlup edemeyecekler. Ülkeme barış ve huzur gelsin diye verdiğim mücadele, hayatımın en güzel günleriydi. Şimdi bize bir senaryo verirler, kabul edersek oynarız, etmezsek oynamayız. Benim hayatımın kabul ettiğim senaryosu bu. Sadece kendi menfaatleri olduğunda ortaya çıkan sanatçılar da var, bunları toplum açık açık görüyor. Herkes bu dünyadan göçecek, insan gibi gitmek lazım. Bireysel mutluluğumun beş paralık değeri yok, ancak herkes mutlu olursa mutlu olurum.
Herkesin mutlu olması mümkün mü?
Mümkün tabii. Yaşam kalitesiyle doğrudan ilgili. Bunu eğitim, sağlık sorunları, sosyal hayatın sıkışmışlığı, doğanın yok oluşu gibi olumsuz etkileyen birçok etmen var. Ancak bizler iyi yaşam hakkı mücadelesinden kaçmamalıyız. Az önce söylediğin gibi, dünya turuna çıkabilirdim, bireysel mutluluğum için “Bana ne” deyip, olan biteni seyredebilirdim. Ben bu ülkenin güzelliğe kavuşması için birilerinin tekeline girmek zorunda olduğuna inanmıyorum. Yaşayan herkes ellerini birleştirmek zorunda. Bir de “Sanatçı sanatını yapsın” diyenler var. Ne demek sanatçı sanatını yapsın? Sanatım benim keyfime bağlı değil ki! Bir kere yaptığım sanat çok pahalı. Dört kişilik ailenin sinemaya gitmesi maddi bir külfet. Bu ülkenin ekonomisi iyi olmazsa kim sinemaya gider? Ticari kuruluşlar reklam vermezse televizyonlar nasıl ayakta kalır? Ben bir sanatçı olarak bu halkın içinde yaşıyorum, ona dokunuyorum, sorununu dinliyorum, çözmek için mücadele ediyorum. Oturup ahkam kesmiyorum ki...
Türkiye bir çözüm süreci yaşadı. Siz de akil insanlardan biriydiniz. Dağ tepe ülkeyi dolaştınız, 50 yıldır da bu ülkede sinema yapıyorsunuz. Sizin gözünüzden Türk toplumunun en büyük sıkıntısı ne?
Eğitimsizlik demeyeceğim, eğitimsiz bırakılmışlık diyeceğim. Fakirlik demeyeceğim, fakir bırakılmışlık diyeceğim. Bakın, aydınlık dünyayı görmesin diye karanlıkta bırakılmış bir toplum çok kolay kullanılır. Sistem dediğimiz mekanizma da kendi varlığını sürdürürken bundan beslenir. Ben o yüzden bu halka “Neden böyle düşünüyor” diye laf etmem, elimden geldiği kadar da laf ettirmem. İleri bir ülkede toplumun beğenmediği bir şeyi uygulamaya kalkarsanız tepki görürsünüz. Tevekkül, yani her şeyi Tanrı’ya havale etmiş toplumlara “Düşün” ve “Gör” diyemezsiniz ki. Onun karnını doyurmak gibi temel başka sorunları vardır zaten. Ben asla halka kızmam... Biz ülkemizi sevmeyi öğrenmeliyiz, bu topraklarda yaşayan bütün kimliklerin, kültürlerin kıymetini bilmeliyiz, herkes için eşit fırsat yaratabilmeliyiz. Bu ülkenin nehirlerini, ovalarını hiçbir yerde bulamazsınız. Bir Konya ovasına iki tane İsrail sığar. Daha eğitimli, daha refah bir toplum için sürekli mücadele içinde olmamız ve durmadan, yorulmadan daha iyiyi aramamız gerekiyor.YAZININ TAMAMINI OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ
Geçen yıl ciddi bir rahatsızlık geçirdiniz, bizi korkuttunuz. Şimdi nasılsınız?
Kötü günlerdi gerçekten. Beyne pıhtı atması çok yaygın bir hastalıkmış, bilmiyordum. Üstelik epey riskli, felç kalabiliyorsun. Pazar günü bir hastanede, bir buçuk saat içinde, 11 doktorun birden ameliyata girmesi benim için büyük bir şanstı. Aslında şanstan da ziyade, ben buna Tanrı’nın verdiği izin olarak bakıyorum.
Ölümden dönmek birçok insanın hayata bakışını değiştirir. Çoğunluk da ‘Hayat boş, kafaya bir şey takmamak gerek’ noktasına gelir. Sizin hayatınızda bir şey değişti mi?
Evet, haklısın. Çok şey değiştirir ama bende değiştirmedi. Artık ne kadar sağlıklı yaşayabileceğimi, yaşama ne kadar katkıda bulunabileceğimi az çok tahmin edebiliyorum. Zaten sonunda mutlaka gideceksin, bilimsel olarak zamanla yer çekimine yenileceksin. Ama eğer “Hiç hayat boştur noktasına geldin mi” diye soruyorsan, cevabım hayır. Karakterim de buna müsaade etmiyor. Düşünsene, gözümün önünde bir cinayet işleniyor, polis “Kim vurdu” diye soruyor. “Ben görmedim” mi diyeceğim. Gördüm, gözümün önünde vurdular... Gerçeğin üstünü örterek yaşayamazsın, onu görmezden gelemezsin. Şunu rahatlıkla söyleyebilirim İpek, elim ayağım tuttukça benden “Bana ne” sözünü duymayacaksınız. Sanatçılığımı bir kenara bırak, yurttaş olarak bu ülkenin temel sorunlarıyla ilgilenmeye devam edeceğim. O sorunların ortadan kaldırılması için verilen mücadelenin en önünde olmak istiyorum.
Hiç ‘Ben Kadir İnanır’ım. Şan, şöhret, konfor sahibiyim. E mücadele ettiğimde bazı çevrelerce de eleştiriliyorum. Ne gerek var?’ demediniz mi?
Yaşamın anlamının mücadelenin altında yattığına inanırsan, bu sözü etmek aklının ucundan geçmez. Ne kadar etken bunu kırıp dökmeye çalışırsa çalışsın, beni asla mağlup edemeyecekler. Ülkeme barış ve huzur gelsin diye verdiğim mücadele, hayatımın en güzel günleriydi. Şimdi bize bir senaryo verirler, kabul edersek oynarız, etmezsek oynamayız. Benim hayatımın kabul ettiğim senaryosu bu. Sadece kendi menfaatleri olduğunda ortaya çıkan sanatçılar da var, bunları toplum açık açık görüyor. Herkes bu dünyadan göçecek, insan gibi gitmek lazım. Bireysel mutluluğumun beş paralık değeri yok, ancak herkes mutlu olursa mutlu olurum.
Herkesin mutlu olması mümkün mü?
Mümkün tabii. Yaşam kalitesiyle doğrudan ilgili. Bunu eğitim, sağlık sorunları, sosyal hayatın sıkışmışlığı, doğanın yok oluşu gibi olumsuz etkileyen birçok etmen var. Ancak bizler iyi yaşam hakkı mücadelesinden kaçmamalıyız. Az önce söylediğin gibi, dünya turuna çıkabilirdim, bireysel mutluluğum için “Bana ne” deyip, olan biteni seyredebilirdim. Ben bu ülkenin güzelliğe kavuşması için birilerinin tekeline girmek zorunda olduğuna inanmıyorum. Yaşayan herkes ellerini birleştirmek zorunda. Bir de “Sanatçı sanatını yapsın” diyenler var. Ne demek sanatçı sanatını yapsın? Sanatım benim keyfime bağlı değil ki! Bir kere yaptığım sanat çok pahalı. Dört kişilik ailenin sinemaya gitmesi maddi bir külfet. Bu ülkenin ekonomisi iyi olmazsa kim sinemaya gider? Ticari kuruluşlar reklam vermezse televizyonlar nasıl ayakta kalır? Ben bir sanatçı olarak bu halkın içinde yaşıyorum, ona dokunuyorum, sorununu dinliyorum, çözmek için mücadele ediyorum. Oturup ahkam kesmiyorum ki...
Türkiye bir çözüm süreci yaşadı. Siz de akil insanlardan biriydiniz. Dağ tepe ülkeyi dolaştınız, 50 yıldır da bu ülkede sinema yapıyorsunuz. Sizin gözünüzden Türk toplumunun en büyük sıkıntısı ne?
Eğitimsizlik demeyeceğim, eğitimsiz bırakılmışlık diyeceğim. Fakirlik demeyeceğim, fakir bırakılmışlık diyeceğim. Bakın, aydınlık dünyayı görmesin diye karanlıkta bırakılmış bir toplum çok kolay kullanılır. Sistem dediğimiz mekanizma da kendi varlığını sürdürürken bundan beslenir. Ben o yüzden bu halka “Neden böyle düşünüyor” diye laf etmem, elimden geldiği kadar da laf ettirmem. İleri bir ülkede toplumun beğenmediği bir şeyi uygulamaya kalkarsanız tepki görürsünüz. Tevekkül, yani her şeyi Tanrı’ya havale etmiş toplumlara “Düşün” ve “Gör” diyemezsiniz ki. Onun karnını doyurmak gibi temel başka sorunları vardır zaten. Ben asla halka kızmam... Biz ülkemizi sevmeyi öğrenmeliyiz, bu topraklarda yaşayan bütün kimliklerin, kültürlerin kıymetini bilmeliyiz, herkes için eşit fırsat yaratabilmeliyiz. Bu ülkenin nehirlerini, ovalarını hiçbir yerde bulamazsınız. Bir Konya ovasına iki tane İsrail sığar. Daha eğitimli, daha refah bir toplum için sürekli mücadele içinde olmamız ve durmadan, yorulmadan daha iyiyi aramamız gerekiyor.YAZININ TAMAMINI OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ
