Adana’da, 2003 yılında evlenen ve 12 yıl boyunca çocuk hasreti çeken Ayça Çatal ve Atakan Çatal, 2015’te Çocuk Esirgeme Kurumu’na başvuru yaptı. 2018 yılında sıra geldi ve 45 günlük Umut bebeği kucaklarına alarak büyük sevinç yaşadılar. Umut’un doğumundan 3 ay önce eşinden ayrılan biyolojik annesi, hastanede çocuğunu istemediğini belirtip kuruma verdiğine dair feragatname imzalamıştı. Umut 9 aylık olduğunda ise biyolojik babası “Üzerime kayıtlı çocuk görünüyor” diyerek Diyarbakır Valiliği’ne başvuru yaptı, bebeğin bulunmasını talep etti. Ayça Çatal, bu süreçte yaşananları şöyle anlattı:
VELAYET DAVASI AÇAMADIK
“1 yılın sonunda velayet davası açarak bebeğimizi resmi olarak ailemize katacaktık. Ancak biyolojik babasının valiliğe yaptığı başvuru yüzünden bu davayı açamadık. Sosyal Hizmetlerden aranarak velayeti alamayacağımız söylendi. Adana Çocuk Esirgeme Kurumu, Diyarbakır Sosyal Hizmetler’e bir dosya hazırlayacaklarını söyledi. Yaptığımız araştırma sonucunda babanın iki çocuğunun daha olduğunu, birinin hayatını kaybettiğini bir göz bir odada yaşadığını ve 1500 TL’lik yoksulluk yardımıyla hayatını geçirdiğini öğrendik. Babanın çocuğa bakacak durumu olmadığına ilişkin bir itirazda bulunuldu. Ancak biyolojik baba 4-5 dilekçe daha yazarak çocuğunu almak için başvurularda bulundu. Bu sürecin ardından bebeğimizin Diyarbakır Sevgi Evleri’ne teslimi yönünde bir rapor çıktı. Bizi çağırıp ‘çocuğunuzu alacağız’ dediler. Üzüntüden ne yapacağımızı şaşırdık. Adana Çocuk Esirgeme Kurumu bize ‘eğer koruyucu aile kapsamına girerseniz Umut’u, Sevgi Evleri’ne göndermek zorunda kalmazsınız’ dedi. Biz de 5 ay önce koruyucu aileliğe geçtik.
SAYIKLAMAYA BAŞLADI
Ancak koruyucu aileye geçmek de yetmedi. Üç hafta önce Umut’u biyolojik babasıyla görüştürme kararı çıktı. Umut 5 saat biyolojik babasıyla vakit geçirdi. Artık neler konuştularsa çocuk eve döner dönmez ‘beni bırakmayın, babama gitmek istemiyorum’ diyerek ağladı. Geceleri sayıklamaya başladı. 2.5 yaşındaki çocuğun psikolojisi bozuldu.
HABERİN TAMAMINI OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ
VELAYET DAVASI AÇAMADIK
“1 yılın sonunda velayet davası açarak bebeğimizi resmi olarak ailemize katacaktık. Ancak biyolojik babasının valiliğe yaptığı başvuru yüzünden bu davayı açamadık. Sosyal Hizmetlerden aranarak velayeti alamayacağımız söylendi. Adana Çocuk Esirgeme Kurumu, Diyarbakır Sosyal Hizmetler’e bir dosya hazırlayacaklarını söyledi. Yaptığımız araştırma sonucunda babanın iki çocuğunun daha olduğunu, birinin hayatını kaybettiğini bir göz bir odada yaşadığını ve 1500 TL’lik yoksulluk yardımıyla hayatını geçirdiğini öğrendik. Babanın çocuğa bakacak durumu olmadığına ilişkin bir itirazda bulunuldu. Ancak biyolojik baba 4-5 dilekçe daha yazarak çocuğunu almak için başvurularda bulundu. Bu sürecin ardından bebeğimizin Diyarbakır Sevgi Evleri’ne teslimi yönünde bir rapor çıktı. Bizi çağırıp ‘çocuğunuzu alacağız’ dediler. Üzüntüden ne yapacağımızı şaşırdık. Adana Çocuk Esirgeme Kurumu bize ‘eğer koruyucu aile kapsamına girerseniz Umut’u, Sevgi Evleri’ne göndermek zorunda kalmazsınız’ dedi. Biz de 5 ay önce koruyucu aileliğe geçtik.
SAYIKLAMAYA BAŞLADI
Ancak koruyucu aileye geçmek de yetmedi. Üç hafta önce Umut’u biyolojik babasıyla görüştürme kararı çıktı. Umut 5 saat biyolojik babasıyla vakit geçirdi. Artık neler konuştularsa çocuk eve döner dönmez ‘beni bırakmayın, babama gitmek istemiyorum’ diyerek ağladı. Geceleri sayıklamaya başladı. 2.5 yaşındaki çocuğun psikolojisi bozuldu.
HABERİN TAMAMINI OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ
