SÖZ ...

      Aslýnda nereden baþlamalýyýz bilmiyorum..Söz nerede baþlamalý ?

      Yine, aslýnda bu aralar susmaya ihtiyacý var memleketin...Hiç konuþmadan yorgun düþenlerinse dinlenmeye...

      Kelimeler birilerinin karýnlarýndan çýkarken havada kayboluyor..Gökyüzünü kaplýyor gürültüden bir perde..Çok gürültülü çok bulutlu bir havayý alýp veriyoruz hep birlikte...Kimse kimseyi ne duyuyor ne de anlýyor...

           Mesela bunca gürültünün içinde kaybolup gidenler hiç duyulmuyor..Gençlik derneði baþkaný On dokuz Mayýs Gençlik Bayramý nda  birkaç sözüm var diyor büyüklerime.Ama onu kimse duymuyor.Gençler memleketin en yakýn geleceði ama,kimse bizi düþünmüyor diyor..Ýþ imkanýmýz yok,eðitim sorunlarýmýz çok,meslek sorunlarýmýz var, iþ güç sahibi deðiliz.Üniversiteler okullar açýlýyor durmadan ama, biz hala iþsiz..Bizim için kimse bir þey yapmýyor..Masa baþýnda konuþmakla olmuyor diyor..Kimse bu genci duymuyor..

      Bir öðretmen mesela ; atanamadýðý için ölümü seçiyor...Kendisine oynanan bu oyunu aklý almýyor..Sessizce veda ediyor hayallerine.Onu da kimse duymuyor mesela..

      Taþeron iþçiler…Madenlerin taþeron iþçileri ölüyor..Eþleri,çocuklarý konuþuyor onlarýn yerlerine..Konuþtuklarý duyulmuyor..Takatýmýz yok artýk sesimizin çýkmasýna diyorlar...

      Çocuklar intihar ediyor…Dersane parasýný ödeyemeyince annesini içeri atan devletin,parayla akýl satma sisteminin ona yaptýðýna dayanamayýp ölümü seçiyor bir öðrenci…

      Yatýlý  bölge okullarýnda,yetiþtirme yurtlarýnda hayata tutunmaya çalýþan çocuklarýn sesleri duyulmuyor..Foseptik çukurlarýnda mýhlanmýþ bulunuyor cesetleri.Çünkü onlar konuþamýyor bile henüz...

      Aile içinde,köyünde,kasabasýnda,þehrinde her yerde türlü þiddete maruz býrakýlan bir sürü çocuk..Hýsýmýn,akrabanýn,komþunun,arkadaþýn vesaire ne bileyim ben  bilumum sapýðýn kýz çocuklarýna yaptýðý akýl almaz ziyanlýklar.Ailelerin haberi olmasý ; susmasý.Hukukun hakikatleri örtbas etmesi,aralarýnda halletmesi,kimsenin bunlarý konuþmamasýný istemesi…

      Mesela her akþam yataða yüreði aðzýnda giren asker annelerinin sesini kimse duymuyor..Oðlunu kaybeden annelerin sesini.Acaba ölü çocuklar konuþabilseydi son kez ne derlerdi hepimize ?

      Bu memlekette biz büyüklerin, küçüklerin hayatýný berbat ettiðimizi,hayallerini çaldýðýmýzý,bir kenara attýðýmýzý söylesek sesimizi duyan olur mu?  Þimdi bu  ihanetlerin nedenini ve hangi ahlak ve vicdana  sýðabildiðini sorsak mesela kendimize.Birbirimize sorsak peki …Daha ne kadar koklayacaðýz bu aðýr havayý ?

      Her yanýndan türlü  yemiþ fýþkýran memleketimde aç býrakmak çocuklarý.Çöpten hayatlarýnda bu mahkumiyet kaderleri deðil.Biliyorlar bunu.

      Þimdi neyi yazsak,neyi söylesek ? Gençlerimizin,çocuklarýmýzýn gençlik bayramlarýný,gençlik haftalarýný gözlerinin içine baka baka ,bütün samimiyetimizle  kutlayabildik mi ? Onlarýn gözlerinin içindeki kaygýyý endiþeyi gerçekten hissederek içimizden bile olsa hiç özür dileyebildik mi ?

       Kilit vurulan fabrikalarýn arttýðý,üniversite mezunu iþsizlerin oranýnýn yüzde otuzlarda olduðu,ekili mahsulünde bile haciz  bulunduðu,artýk bir keçinin,bir kuzunun bile bakýlamadýðý bu ülkede gençlere gelecekten hangi iyi haberler verelim ? Hangi umutlardan söz edelim ? Neyi kutlayalým ?

      O zaman oturalým gökyüzüne bakalým..Ýyice bakalým.19 Mayýs 1919 ‘u iyi hatýrlayalým.Ve sonra kutlayalým hep birlikte onlarýn bayramýný…